ZIE  VOOR EEN GEDETAILLEERD OVERZICHT |
|---|
BESPREKING 9/11 DOCUMENTAIRES
|
 TOP |
 |
 Overzicht |
|---|
'A CALL TO REOPEN THE SEPTEMBER 11 INVESTIGATION', Jimmy Walter (2005) 
Confronting the Evidence (CTE) is van de bekende 911-documentaires één van de minder sensationele producties. Vergeleken bij een docu als 'Loose Change 2nd Edition' oogt CTE zelfs uitgesproken traag. Bij nadere beschouwing blijkt dit eerder een voordeel dan een nadeel. Het afschieten van zoveel verschrikking zonder ruimte om te bezinken is ook een vorm van hersenspoelen, wellicht onbedoeld vanwege zoveel vragen en feiten. Maar met drie uur CTE krijgt de scepticus kans om na te denken, kritisch te zijn, dus werkelijk overtuigd te raken. De sensatie die dat oplevert is niet prettig, wel reëeler.
CTE behandelt vele aspecten van de aanslag. Na een nogal amateuristisch ogende inleiding door Jimmy Walter, filantroop, initiator en financier van een wereldwijd kritisch offensief, volgt een forum van deskundigen voor een zaal pisnijdige New-Yorkers. Dit afgewisseld met sterke reportages. Een milieudeskundige vertelt over gemeten hoeveelheden asbest, zware metalen en radio-actieve stoffen in de lucht. Al op 13 september kwam van EPA de verzekering dat de lucht veilig kon worden ingeademd, terwijl uit metingen bleek dat daar allerminst sprake van was.
-CHRONISCH ZIEK-
Steeds meer hulpverleners werkzaam op ground zero kampen inmiddels met ernstige chronische aandoeningen. Wall Street, vrijwel om de hoek van het WTC, moest open. Hulpverleners kregen opdracht te werken zonder beschermende kleding om burgers niet af te schrikken. Een ingenieur/ fysicus vertelt over de constructie van de torens. Hij legt uit waarom de brand zo duidelijk inefficient was dat hierbij bereikte temperaturen het staal nooit hebben kunnen doen smelten. Dit wordt afgewisseld met beelden van mensen die zichtbaar zijn in de gapende ruimten die de vliegtuigen hebben geslagen. Zij bleven intact, het staal niet? De ingenieur toont bouwconstructies waarmee hij de officiële pancake-theory van de 911-Commission naar het rijk der fabelen verwijst.
-LUCHTVERDEDIGING-
Een specialist op het gebied van luchtverdediging spit in een reportage grondig de verrichtingen uit van NORAD, het luchtverdedigingssysteem dat op 11 september nagenoeg was uitgeschakeld door oefeningen in Canada en Alaska. Ook de aanval op het Pentagon wordt aan een grondig onderzoek onderworpen. O.a. met fragmenten uit de documentaire "9/11 In Plane Site". Niet eens de analyses zelf overtuigen het meest, maar het tijdens de film langzaam rijpende inzicht dat de bestaande officiële lezing over de aanslag volstrekt ontoereikend en onjuist is.
-WALTER'S 'NO PLANES THEORY'-
Op de 'mega-manifestatie' van 16 september 2006 (door DitKanNietWaarZijn.nl), lanceerde Jimmy Walter met grote stelligheid zijn 'no-planes' theorie. Volgens deze theorie zijn in de Twin Towers geen vliegtuigen gevlogen en zijn de televisiebeelden vervalst.
Walter baseert zich met zijn theorie op merkwaardigheden bij beeld-voor-beeld analyses van het, door nieuwsnetwerken getoonde, materiaal. De logische consequentie van een dergelijke hypothese is enorm, alleen al omdat de inslagen bij WTC2 vanuit verschillende hoeken in beeld zijn gebracht. Hoe valt een dergelijke truckage aannemelijk te maken en hoeveel contra-indicaties zijn er wel niet te bedenken waarmee een dergelijke theorie kan worden aangevallen en ontkracht? Walter bewijst de 911-waarheidsbeweging met deze ongeloofwaardige exercitie een slechte dienst.
PAINFUL DECEPTIONS (Eric Hufschmid)
Painful Deceptions is de onmisbare bonus bij Confronting the Evidence. De film bestond al maar komt als een ingekorte selectie via CTE gratis naar een groot publiek. Aan de documentaire gingen twee boeken vooraf. Auteur is Eric Hufschmid. Complexe situaties zijn in de film met behulp van animaties inzichtelijk gemaakt. Voor sterke vragen en een juiste mondelinge doorgifte van informatie is enig begrip van zaken onontbeerlijk. Painful Deceptions is in staat de samenhang daarvoor te leveren. Voor Jimmy Walter was deze film aanleiding om serieus campagne te gaan voeren tegen de officiële lezing van 911. In Painful Deceptions wordt wederom de officiele lezing naast traceerbare feiten gelegd. Veel aandacht voor het instorten van gebouw 7, het verst van de torens verwijderde gebouw (in de WTC-groep). Maar ook alle andere aspecten van die dag krijgen aandacht. Painful Deceptions (2005) is ondanks twijfelachtige zekerheden (en onvermijdelijke fouten!) een echte aanrader. Let op dat de film speciaal moet worden aangeklikt op een nogal weerspannig menu. Menigeen zal na twee uur denken dat de DVD bekeken is, maar dan blijft het belangrijkste ongezien.
TOP |
|
Overzicht |
|---|
ONDERZOEK EN WAARHEIDSVINDING VEREISEN PER DEFINITIE DESKUNDIGHEID
In schril contrast met de complotdenkers zijn onderzoekers automatisch degenen die alle mooie theorieën wel eens even zullen testen. Maar bij een onderzoekreportage behoort men zich daarbij te beroepen op echte specialisten. Bij voorkeur uit beide elkaar bestrijdende kampen. Dat hoort op een wijze waarbij men elkaar confronteert met de sterke punten in ieders betoog. Zo krijgt de kijker optimaal inzicht in de kracht van de argumenten.
|
|---|
Voor een meer inhoudelijk technische reactie op ZEMBLA:   Waarheid911 Special over ZEMBLA Vlucht 77 Pentagon  |
|---|
TOP |
|
Overzicht |
|---|
LOOSE CHANGE 2ND EDITION, Dylan Avery (2006)
Een documentaire die de gebeurtenissen rond 9/11 drastisch en op confronterende wijze weerlegt. Informatie (documenten e.d.) komt in deze sensationele documentaire razendsnel voorbij. Reden om bij de DVD de pauzetoets in de buurt te houden. Presentatie niet steeds even sterk door een slechte voice-over. Beeldmateriaal is goed en het gepresenteerde feitenmateriaal is overwegend de moeite. Er gaat een gerucht dat deze documentaire op 11 september 2006 'nationwide' in Amerikaanse bioscopen komt. Hopelijk met nogal wat aanpassingen, want tijdige kritiek op deze documentaire is niet onbelangrijk. Zo zitten er veel onzorgvuldigheden in die tegenstanders van 'Conspiracy Theorists' de nodige munitie zullen geven.
Mijn probleem met de docu is dat informatie veel te snel voobij komt. Er is vrijwel geen tijd om alle bevindingen rationeel te verwerken. 
De vaart en strekking van de informatie is zo imponerend dat je gehersenspoeld de aftiteling voorbij ziet komen, vooral als het een eerste kennismaking betreft met deze mogelijkheid van samenzwering. Mogelijk werkt dat op termijn averechts. Misschien ook niet en genereert het zoveel aandacht dat ook politici en media er niet langer omheen kunnen.
Volksvertegenwoordigers en journalisten, doe eindelijk eens jullie werk!
Toegevoegd: bovenstaande kritieken over onzorgvuldigheden in de film worden nu ook bevestigd door Dylan Avery zelf. De volgende videoclip 'Debate Part A' (28 min.) bevat deze passage. Sleep hiervoor de voortgangsmeter naar 6 min. 30 sec. 'Debate Part B' duurt 30 minuten. In dit inhoudelijk niet al te sterke studiodebat komen Dylan Avery en zijn producer Jason Bermas onder grote druk te staan.
Toegevoegd: De Loose Change Final Cut zal naar verwachting, volgens de makers, in september 2007 uitkomen. Deze derde en uiteindelijke versie zal flink afwijken van de twee eerdere versies waarover de makers zelf ontevreden bleken. In de te verwachten versie wordt meer gebruik gemaakt van hoor en tegenhoor. Naar verluidt zal het een zo eerlijk mogelijke documentaire worden.
Toegevoegd: Loose Change Final Cut kwam uiteindelijk pas in première op 11 november 2007. Een bespreking van de film staat in de review: LOOSE CHANGE FINAL CUT
TOP |
|
Overzicht |
|---|
MARTIAL LAW 911- The Road to Tyranny (2002) 911 - Rise of the Police State (2005) Terrorstorm (2006), Alex Jones
Alex Jones zal voor menigeen die niet eerder kennis nam van deze informatie een brug te ver zijn. Aan deze man lijkt alles extreem, heftig en veel te zijn. Toen ik zijn 'Martial Law' voor het eerst zag, zette ik na een half uur mijn TV uit. Met zijn ongegeneerde stijl en onbeschofte houding wekte hij teveel irritatie op.
Uiteindelijk kon ik het niet laten toch weer te gaan kijken. Ik deed hem met die eerste indrukken tekort. Hij graaft diep in de achtergronden van controversiële gebeurtenissen en is grondig. Waarschijnlijk heeft hij voor gematigder documentairemakers en journalisten al heel wat hete kolen uit het vuur gesleept. Met het pedante gelijk van de volksmenner en de stem van een bootwerker onderstreept deze radiopresentator en filmmaker zijn uitspraken met griezelig authentieke documenten. Met enerzijds het gevoel als kijker gemanipuleerd te worden, komt hij toch tot uiterst plausibele en logische aaneenschakelingen.
Probleem is alleen: hij komt met veel en gaat heel ver. Waar eindigt de feitelijkheid en begint de interpretatie? Zijn vaart werkt begoochelend. Door zijn obsessieve drammerigheid lijkt hij de overgang tussen feit en speculatie moeilijk te kunnen aangeven. Alles speelt zich af achter de formele werkelijkheid, waarbij Jones' grote verdienste is dat hij lak heeft aan maatstaven en selectiecriteria van toonaangevende nieuwsmedia. Als belangrijkste informatiebron bepalen zij immers met welke bouwstenen mensen hun mening kunnen vormen. Jones lijkt daarentegen met zijn onafhankelijke focus en enorme database toegang te hebben tot een andere werkelijkheid. Helaas blijft zijn analytische en onconventionele kijk strijden met een opzichtige haat tegen alles wat deel uitmaakt van de gevestigde machtsorde. Het gevoel van een verregaande vooringenomenheid blijft als een schaduw hangen.
Gebeurtenissen die Alex Jones uitspit lijken soms te groot om te kunnen bevatten. Zijn onderzoek naar Skull and Bones, een uiterst geheime club waarvan drie generaties Bush lid zijn geweest, zie ook NovaTV, toont gelijkenissen met de occulte symboliek van nazi-Duitsland, inclusief de morbide rituelen en het SS-symbool van de schedel met identiek nummer 322. Naast feiten zoals omschreven bij Prescott Bush (hoofdstuk 6d), vormen de nog immer vitale geldnetwerken uit vooral de oliebranche en het rondzingen van geld via machtige connecties, zorgwekkende parallellen (Carlyle Group, KuwAm). Helemaal nu ook door de oorlog in Irak er weer veel te verdelen valt. Dat belangenverkleving op deze schaal in de directe kring van de president nagenoeg onvermeld en onbestraft blijft is ernstig.
-INVLOED MILITAIR-INDUSTRIEEL COMPLEX-
Ook in brede zin zijn carriërekansen van politici in de VS niet meer los te zien van loyaliteiten aan financiële kopstukken uit de industrie. Wellicht is dat de reden waarom men onmachtig blijkt om deze ontwikkeling aan te pakken. Een oorlogje op z'n tijd is booming business en staat garant voor de werkgelegenheid in veel kiesdistricten. Dreiging en angst zijn steevast goed voor de verkoop van 'veiligheid'. Dat kan zijn verpakt als politieke belofte, maar ook als een concreet product dat veiligheid suggereert, zoals particuliere beveiliging, wapenbezit of oorlogsmaterieel. Veiligheid is een behoefte die toeneemt zodra dreiging toeneemt. Beide zijn maakbaar, kosten geld en genereren behalve banen grote winsten in het voordeel van een politieke en industriële elite. Dat gegeven brengt bedrijfsleven én politici met machtsaspiraties gemakkelijk op één lijn.
President Eisenhower voorzag het gevaar van de dwingende macht van het bedrijfsleven. In punt 4 van zijn afscheidsrede aan het Amerikaanse volk (1961) waarschuwde hij hiertegen toen gelegenheidsallianties tussen politiek en het militair-industrieel complex zich eind jaren vijftig onmiskenbaar gingen manifesteren. Dat proces heeft zich voortgezet. Gevolg is dat steeds minder politici souverein kunnen beslissen over veiligheidskwesties, terwijl veredelde handelaren het meer en meer voor het zeggen krijgen.
Alex Jones is als geen ander in staat om deze machinaties te duiden, maar hij gaat verder dan dat. Bij hem worden tal van ingrijpende gebeurtenissen verklaard uit het bestaan van geheime genootschappen en bovenmachten. Mensen met zoveel invloed dat zij de formele machten, zoals rechtspraak en politiek door middel van heftige gebeurtenissen naar hun hand kunnen zetten. De aanslagen van 9/11 spelen hierbij een markante rol. De feiten die Alex Jones opgraaft zijn zeker de moeite. Toch denk ik dat hij teveel interpretatieruimte neemt en daarom soms niet alleen te ver doorschiet met zijn conclusies, maar vooral een te gemakkelijke prooi blijft voor sceptici. Niettemin blijft zijn werk zeer de moeite. De 'hardheid' van zijn informatie is zodanig dat het lange tijd kan blijven smeulen totdat het, wie weet waar, plotseling weer ergens opduikt.
AANVULLEND: |
|---|
TOP |
|
Overzicht |
|---|
911 EYEWITNESS - Richard E. (Rick) Siegel (2006)
911 Eyewitness is anders dan andere documentaires gebaseerd op eigen beeldmateriaal. Dat wil zeggen, beelden die niet afkomstig zijn van de grote nieuwszenders. Nadat 's ochtends twee toestellen zich in WTC 1 en WTC 2 hadden geboord, plaatste Rick Siegel zijn camera op ruim drie kilometer afstand van plaats delict op de Hoboken Pier in de wijk Hoboken, noordoost New Jersey. Deze pier is schuin gelegen tegenover Lower Manhattan met zijn financiële centrum en toen nog de Twin Towers. Tussen Siegel en zijn skyline stroomde de Hudsonrivier.
Na het op gang komen van de vluchtingenstroom uit Manhattan verplaatste hij zijn camera naar de Frank Sinatra Pier, even verderop gelegen. De beste beelden betreffen zonder meer WTC 1, de noordtoren. De zuidtoren stond grootdeels achter de noordtoren en stortte als eerste in.
In de documentaire wordt vanwege de afstand niet alleen letterlijk veel ingezoomd, zowel beeld als geluid krijgen een minutieuze behandeling. Dit maakt dat de film van menigeen geduld zal vragen, temeer omdat verschillende zaken zoals geluidsmetingen, valversnellingen of afstandsberekeningen, zonder verlies aan geloofwaardigheid met minder detail hadden afgekund. Maar tegelijkertijd is precisie ook de kracht van deze film, die van halfslachtige tegenargumentatie weinig hoeft te vrezen.
911 Eyewitness toont aspecten die vele getuigenissen ondersteunen. Zo bereikte het verdragende gerommel met hun pieken van zware explosies (nog voor de feitelijke instorting!) probleemloos de camera van Siegel, daar waar in Manhattan de fragmentarisch aanwezige microfoons vooral door hectiek werden overschreeuwd. Pogingen van debunkers om gemelde explosies af te doen als brekende verbindingen of losspringende bouten, kunnen na deze film (en de veelvoud aan opgetekende getuigenissen in andere docu's) dan ook definitief bij de overige fabelen worden gevoegd.
-FLITSEN--
Schokkend en in het oog springend zijn vooral twee zaken die in andere documentaires niet of nauwelijks zijn opgemerkt. Dat heeft alles te maken met het camerastandpunt van Siegel. Boven de zwaar rokende Twin Towers was het een komen en gaan van helikopters. Sommige hingen geregeld kortstondig, moeilijk zichtbaar door de zware rook, boven één van de torens. Om dit voor de kijker beter zichtbaar te maken monteerde Siegel heldere driehoekjes boven of onder de toestellen.
In de laatste seconden voor de instorting zijn van één helikopter een vijftal hevige flitsen zichtbaar, exact boven één van de torens. Vanwege een gebrek aan diepteperspectief en het feit dat de torens vrijwel achter elkaar stonden, is niet goed zichtbaar boven welke toren. Op het moment dat de helikopter wegvliegt begint de zuidtoren in te storten.
Hierbij komen meerdere gedachtes op, maar alleen al de waarneming doet afvragen waarom van deze vluchten geen verslagen bekend zijn, inclusief het ongetwijfeld vanuit de helikopters geschoten beeldmateriaal.
-WTC 2 VRIJWEL GEDOOFD-
Eén van de laatste contacten met brandweerlieden in de inslagzone van de zuidtoren betrof de melding dat de vuren beperkt en blusbaar waren. De zuurstofarme branden waren aan het doven. Een gebouw dat is uitgebrand en alsnog tegen de vlakte gaat roept verdenkingen op. Zeker gezien de nog steeds gangbare theorieën over door hitte verzwakt staal. De vraag is dan ook: is er bij het spontaan doven van WTC 2 door de daders een noodprocedure in werking gesteld? En waarom is niet één reddingspoging ondernomen voor mensen die in de ramen van de bovenste verdiepingen hingen (waarvan diversen al waren gesprongen)? Politiehelikopters werden weggestuurd.
Een ander in het oog springend feit is de enorme explosie, luttele seconden vóór de instorting van de noordtoren. Hierbij stegen grote hoeveelheden rook op vanaf straatniveau. Ook zijn tijdens de instorting (op ruim drie kilometer afstand en dwars door de zware rookwolken heen) tientallen korte flitsen zichtbaar. Voor dit aspect is de DVD-versie van de film aan te bevelen. Google Video geeft deze flitsen vanwege de mindere kwaliteit minder goed weer.
Siegel maakt veel werk van het synchroniseren van de geluiden met de beelden, want licht reist sneller dan geluid en zijn object bevond zich op ruim 3000 meter afstand. Ook legt hij geluidsgrafieken van de noordtoren bovenop die van de zuidtoren om de series ontploffingen met elkaar te kunnen vergelijken.
De op Waarheid911 veel aangehaalde site 911Research wijst, ondanks (of dankzij) de stelligheid van in 911- Eyewitness gedane beweringen, ook op de schaduwzijde van deze documentaire. Rick Siegel wordt hier op niet mis te verstane wijze een pseudo-wetenschappelijke en sensatiebeluste manier van werken aangewreven. Ook al zou men deze werkwijze eerder hartstochtelijk of moreel verontwaardigd kunnen noemen, dan nog hebben de critici een punt. Wetenschap gedijt bij een neutrale houding en wetenschappers horen pas uitspraken te doen in het geval van overtuigend bewijs.
Zo wordt op 911Review (dochtersite 911Research) gesteld dat de geluidstapes van de explosies oncontroleerbaar zijn (reden waarom blijft overigens onduidelijk) en dat vele claims van wegschietende projectielen in veel waarschijnlijker mate brokstukken zijn van de torens. De flitsen bij sommige van de helikopters, gefilmd in de rook boven de torens, zouden eenvoudig afkomstig zijn van teruggekaatst zonlicht. Teksten die in beeld verschijnen zoals 'Mission Accomplished' worden vanwege hun suggestieve en cynische context terecht afgebrand.
Dat deze kritieken serieus genomen moeten worden is duidelijk. De sterke wetenschappelijke pretentie van de documentaire maakt het gebodene bij een gebrekkige bewijsvoering immers kwetsbaar. De georganiseerde meute van doorgaans nogal hijgerige complotsceptici kan niet wachten om zulke fouten tot mega-proporties op te blazen. Dat valt ze niet eens aan te rekenen. De inderdaad sensationele toon van de 'verteller' en zijn fysische beschouwingen over de wetten van Newton, worden op slag karikaturaal als blijkt dat de betrouwbaarheid van deze informatie inderdaad te wensen overlaat.
Het grootste risico voor waarheidzoekers is dan ook hun gretigheid om al die aantoonbare weglatingen en geuite onjuistheden door de Amerikaanse overheid, te willen illustreren met al te verpletterende bewijzen. De wens mag hier nooit de vader van de gedachte worden. Wat niet wegneemt dat 911-Eyewitness de kijker een overvloed biedt aan verbijsterend beeldmateriaal. Van de kijker wordt wel gevraagd zich vanwege de wetenschappelijke saus niet te laten overrompelen door wellicht soms al te stellige uitspraken.
De film is geheel te zien op GoogleVideo.
Samenvatting van 10 minuten
TOP |
|
Overzicht |
|---|
Oil, Smoke and Mirrors - Ronan Doyle (2006)
9/11 Oliedocu, verplichte les in geopolitiek
Een zeer verontrustende documentaire over de naderende 'peak oil', d.w.z het moment waarop de maximale vraag om olie het aanbod structureel gaat overschrijden. Wereldleiders zien dit al enige jaren aankomen en vrezen de gevolgen zonder de bevolking hiervoor te waarschuwen. Want, ze hebben er in wezen nauwelijks een antwoord op. Oplossingen worden overgelaten aan de meest belanghebbende elite. Mensen die hun handen vuil durven maken met zaken die nu al jaren het wereldnieuws bepalen.
De belangrijkste constatering in de documentaire is dat Peak Oil een definitief einde maakt aan de langdurige periode waarbij structureel kon worden voldaan aan de vraag om olie. Peak Oil markeert het moment waarbij de vraag voorgoed hoger komt te liggen. Dit veroorzaakt hevige strijd tussen grote en machtige olieconsumenten, zoals opkomende en fors olieconsumerende Aziatische landen en het westen. Olieprijzen zullen als gevolg hiervan sterk gaan fluctueren en de industrie krijgt te kampen met tekorten.
In het verlengde zal Peak Oil 
verantwoordelijk zijn voor krimpende economieën en een hoge werkloosheid. Economische groei is namelijk alleen mogelijk bij een stijgende consumptie. Dat laatste is met minder energie waarvoor meer moet worden betaald niet mogelijk. De overstap naar alternatieve bronnen kan de tekorten niet tijdig aanvullen. Peak Oil is dan ook onafwendbaar. De vraag is nu: hoe (eerlijk) worden de komende lasten verdeeld en hoe gaan spanningen zich economisch, politiek en militair vertalen?
De Amerikaans economie is het meest kwetsbaar, aangezien the American Way of Life, niet mogelijk is zonder de beschikbaarheid van goedkope energie. Deze levenswijze is gekoppeld aan de status quo van supermacht. Met de Patriot Act voorziet de Amerikaanse regering nu al (volgens het beeld dat de documentaire schetst) in de behoefte om tegen de tijd dat interne spanningen gaan ontstaan, gepaste maatregelen tegen de eigen bevolking te kunnen ondernemen.
9/11
Een deel van Oil, Smoke and Mirrors beschrijft de officiële weergave van de gebeurtenissen op 11 september. Dan met name de onwaarschijnlijkheden in deze lezing. Met de focus op 9/11 tonen de makers hoe in het, (door Amerika) van oudsher gecultiveerde vijandbeeld, ingrijpende nieuwe wijzigingen zijn aangebracht. Dit nieuwe vijandsbeeld zou voor de Amerikaanse machtselite noodzakelijk zijn om immorele, niet verkoopbare beslissingen voor behoud van controle over cruciale energievoorraden in het middenoosten, te camoufleren. De blauwdruk voor deze wijzigingen is ondermeer omschreven in de New American Century's report 
(PNAC, 2000). Zie ook: Project for the New American Century (PNAC & AEI) .
Geïnterviewden in de documentaire zijn oude rotten, waaronder oud-ministers uit Engeland en Duitsland en enkele gerenommeerde wetenschappers en auteurs van belangrijke boeken over dit thema. De documentaire is ondanks de complexiteit van het onderwerp zeer overzichtelijk, gemakkelijk te volgen en tevens Nederlands ondertiteld.
Dit zou verplichte kost moeten zijn voor onze volksvertegenwoordigers. Indien zij voorbij gaan aan de kracht van argumentaties die hier worden aangevoerd, omwille van wat zouden ze dan wel naar iets anders willen luisteren? Het moet eens afgelopen zijn met de ontkenning van zowel mainstream nieuwsmedia als van politici. Nederland toont zich blind voor fundamentele vraagstukken waarvan de contouren zich al langere tijd bekend maken. Wanneer volksvertegenwoordigers de oorzakelijke contexten, zoals de oorlog in Irak, werkelijk willen doorgronden, dan wordt het nu tijd om de ogen te openen.
(reacties of commentaar zijn mogelijk op
waarheid911.volkskrantblog.nl)
Oil, Smoke and Mirrors NL (GoogleVideo) AAN DEZE DOCUMENTAIRE WERKEN MEE:
|
TOP |
|
Overzicht |
|---|
BUYING THE WAR, Bill Moyers, PBS (2007)
Op 25 april 2007, zond de Amerikaanse Public Broadcasting Service (PBS ) de documentaire "Buying the War" uit. Een kritisch en uiterst onthullend zelfonderzoek over het functioneren van de Amerikaanse nieuwsmedia gedurende de jaren na de aanslagen van 11 september 2001. Van het gedroomde beeld van een 'vrije pers' blijft na het zien van dit feitenrelaas weinig over. Niettemin werd deze documentaire in de VS op nationale televisie uitgezonden. De uitzending werd gepresenteerd door de veelvuldig gelauwerde journalist en commentator Bill Moyers 
, een man met moreel gezag en een conservatieve uitstraling. Iemand die in de VS voor velen acceptabel is. De focus van "Buying the War" is gelegen op de aanloop naar de oorlog in Irak.
Terwijl de Amerikaanse regering, met de horror van 11 september in de rug, een angstcampagne begon die doorspekt was met oorlogszuchtige taal, sloeg een ongekende golf van patriottisme over het land. Voor elk nieuwsmedium in een vrij land hét sein om de belofte van een 'vrije pers' met kracht gestalte te geven door het bewaken van de integriteit van de nieuwsvoorziening. Dit is niet gebeurd. De pers zag af van het verifiëren van essentieel feitenmateriaal en liet de oren hangen naar de publieke opinie en machtige adverteerders. Het publiek kon worden opgezweept door de oorlogsretoriek van de regering. De adverteerders deden alles om datzelfde volk niet tegen zich te krijgen en dreigden hun advertenties op te zeggen zodra nieuws uit Afghanistan, of ontwikkelingen in de aanloop naar de oorlog tegen Irak, te zeer indruiste tegen de 'patriottische' koers van de Amerikaanse regering.
Bush' weinig presidentiële motto "Wie niet voor ons is, is tegen ons", werd door zelfs de meest gerespecteerde 'progressieve' columnisten van Washington Post en New York Times geslikt. Een columnist als William Safire (NYT), waarvan de Volkskrant al jarenlang vertaalde stukken plaatst, sprak zich onomwonden uit vóór een oorlog tegen Irak, inclusief alle argumenten die de regering Bush in niet aflatende herhalingen aan de man bracht. "Irak hielp Al Qaeda bij de aanslagen op 9/11; Irak produceert kernwapens; Irak beschikt over massavernietigingswapens".
Les 1 voor elke propagandacampagne is herhaling, totdat vanzelfsprekenheid zich van de mensen meester maakt. Ongeverifieerde argumenten kregen alle ruimte, terwijl deskundigen waaronder wapeninspecteurs, diplomaten en atoomgeleerden de vloer aanveegden met wat zij beschouwden als 'absurde beweringen'.
Bill Moyers concludeert in Buying the War dat de oorlog tegen Irak niet mogelijk was geweest zonder medewerking van de pers, zonder wie propaganda niet kan worden verspreid. Tijdens een persconferentie op 6 maart 2003 werd Irak twaalf maal door Bush aan Al Qaeda gekoppeld, terwijl het aanwezige journalistenkorps was geselecteerd op 'vriendelijkheid' jegens het Witte Huis. Jim Hoagland , topcolumnist van de Washington Post, koppelde Saddam uren na de aanslagen al aan 9/11.
Informatie die argwaan had moeten geven werd niet onderzocht. Bijvoorbeeld de lezing dat de opslag van biologische massavernietigingswapens zich onder het huis van Saddam zou bevinden, alsof iemand het in z'n hoofd zou halen om boven zoiets te gaan wonen en zeker niet iemand met zoveel vijanden in eigen land. Of het verhaal van het dak dat Saddam, volgens Colin Powell , had laten bouwen boven zijn raketinstallaties, om te voorkomen dat satellieten het konden zien. Of 'bewijzen' van aluminium buizen voor het opwekken van uranium voor een atoombom, waarvoor zo'n enorme capaciteit aan ruimte en centrifuges nodig zou zijn dat wapeninspecteurs dat zeker hadden moeten opmerken. Het was vice-president Cheney die de kwestie over aluminium buizen in Meet The Press naar buiten bracht. Deze gelogen (en dus voor de VS ongevaarlijke) informatie was door het Witte Huis zelf naar de New York Times gelekt, zodat een reactie van de regering vervolgens gerechtvaardigd was. Iedere Amerikaan kon de regering zo horen bevestigen dat Saddam werkte aan een nucleaire aanval.
Probleem, volgens Buying the War, was dat nieuwsmedia voornamelijk luisterden naar overheidsfunctionarissen. Veelal architecten van de conservatieve ideologie van de regering. Mensen als Richard Perle en James Woolsey , allebei lid van de Defense Policy Board en adviseur van minister van Defensie Donald Rumsfeld .
Richard Perle bij CNN (19/11/01): "We zullen in Irak worden gezien als bevrijders".
"De president," herhaalden ze, "moet preventieve actie ondernemen".
Veiligheidsadviseur Condoleeza Rice meldde op CNN op 8 september 2002: "Er zal altijd iets van onzekerheid zijn over de snelheid waarmee hij (Saddam) over een nucleair wapen kan beschikken. Maar we willen niet dat dit bewijs (aluminium buizen) een nuclaire explosie wordt" (we don't want the smoking gun to be a mushroom cloud).
Het volledige artikel staat op waarheid911.volkskrantblog.nl.
TOP |
|
Overzicht |
|---|
LOOSE CHANGE Final Cut, Dylan Avery en Jason Bermas (november 2007)
Loose Change Final Cut heeft, wat mij betreft, de hoge verwachtingen niet kunnen waarmaken. Deze finale uitvoering waarvan de werkversie onder de naam "Loose Change Second Edition" veel stof deed opwaaien, lijkt vooral het product van compromissen. Dat de film niet zonder eindeloos uitstel, interne discussie, strubbelingen en geldproblemen de finale haalde, blijkt misschien het best uit de funeste timing van de première, precies twee maanden nadat de aanslagen voor de zesde maal waren herdacht:
11 november 2007. Een moment in het jaar waarbij de 9/11 moeheid traditioneel toeslaat en zelfs de meest geestdriftigen de tijd nemen om eens goed uit te blazen.
Toch is Loose Change geen slechte film geworden. Vooral de hoge verwachtingen geven het product een wat negatieve gevoelswaarde, als een project waarvan de climax — door uitstel telkens opgevoerd — uiteindelijk een anti-climax blijkt. Inhoudelijk steekt de documentaire aanmerkelijk beter in elkaar dan de eerdere versie, die weliswaar hitpotentie had, maar zelfs door de makers niet langer het certificaat betrouwbaar kreeg.
Was men geslaagd om de vitale kracht van de wat intimiderende eerdere versie te behouden en de betrouwbaarheid in onderbouwing en feitelijkheid te verbeteren, dan was publicitair wellicht een doorbraak mogelijk geweest. Want de veelvuldigheid waarmee Loose Change de publiciteit haalde is onvergelijkbaar met concurrerende 9/11 documentaires, ondanks een aantal voortreffelijke producties.
Dylan Avery is zijn woord nagekomen toen hij met zijn final cut een betrouwbaarder product beloofde. Het lijkt zelfs qua vorm niet meer op de eerdere hitversie. Een groot risico en het toont nog eens aan welke hindernissen er kennelijk genomen moesten worden. Een wetenschappelijke saus krijgt de film door medewerking van ondermeer Dr. David Ray Griffin . Een groter contrast tussen Griffin en die andere 9/11 icoon, Alex Jones, die als uitvoerend producent toch zeker zijn mening niet onder stoelen en banken zal hebben gestoken, is nauwelijks denkbaar.
Tegenvallend is het aantal grote namen van gezaghebbende figuren, zoals leidinggevenden uit kringen van defensie of politiek. Mensen die, meestal in het verleden en dus niet langer gebonden aan zwijgplicht, belangrijke officiële posities bekleedden en zich elders wel sterk tegen de officiële lezing van 9/11 hebben uitgesproken (zie o.a. patriotsquestion911.com).
De voice-over die gedurende lange tijd gereserveerd leek voor acteur Charley Sheen, ging toch weer naar het monotone geluid van Avery zelf, hoewel beter verstaanbaar dan in zijn eerdere versie. Al met al lijken vooral angst voor reputaties, een te grote diversiteit aan strategieën en de vrees om op sommige punten te worden weerlegd, de film te hebben dwarsgezeten. Het valt ook niet mee wanneer hoge verwachtingen worden gedeeld door evenveel vijanden die met scherp schieten als toegewijden die de film bij voorbaat heilig willen verklaren. Wat ook niet helpt is de speelduur van maar liefst twee uur en negen minuten.
REVIEW: LOOSE CHANGE 2ND EDITION
Loose Change Final Cut niet ondertiteld
Er bestaan inmiddels een groot aantal documentaires die de aanslagen op 9/11 becommentariëren. Het ligt voor de hand dat het grote publiek van zulk belangrijk materiaal kennis kan nemen. Hier volgt een kleine selectie.
Onderstaande documentaires zijn ook te bekijken via Google: http://video.google.nl/.
Korte uitleg op 'waarheid911.nl/actualiteit'.
911-In Plane Site
911-Mysteries, NL
911-What's the Truth?
911-Press for Truth NL
911-Eyewitness
Terrorstorm (Alex Jones)
Martial Law (Alex Jones)
Loose Change 2nd Edition NL, RickD
Loose Change Final Cut
ZEMBLA, Het Complot van 11 September Nederlands gesproken
Oil, Smoke and Mirrors NL
Buying the War (Video staat op PBS)
De Derde Toren NL (Belangrijkste materiaal WTC-7 samengevat, 16min. video)
Groot overzicht [Netribution] van 911-documentaires, televisieoptredens, specials, etc. (Engelstalig)
TOP |
|
Overzicht |
|---|
meer bij deze site 911 Documentaires 911 Actualiteit & Video 911 Links (zeer uitgebreid) 911 Getuigenis William Rodriguez WAARHEID 911.VOLKSRANTBLOG.NLStel deze informatie beschikbaar aan vrienden en kennissen.
De meest bekende 9/11 documentaire bij het grote publiek. Een veelvuldig bekroonde film die als zodanig de nodige legitimiteit heeft kunnen verwerven. Maakte eerst veel indruk maar is na het verschijnen van nieuwe documentaires snel achterhaald. Dit komt vooral omdat Moore een onevenwichtig beeld heeft neergezet. Door Bush te etaleren als een volslagen randdebiel profileerde hij zich vooral als een, vanuit Amerikaans perspectief, linkse progressief met een eigen agenda. De sensatie van de film bestond uit een combinatie van schokkende onthullingen en leedvermaak. Hoe zou, na het bekijken van deze film, een sukkel als Bush in staat kunnen worden geacht (mede) de hand in 9/11 te hebben gehad? 
De eerste documentaire waarbij de hoofdthema's, zoals op deze site omschreven, helder aan bod komen. Inmiddels verouderd en ingehaald door recentere documentaires. Het kostte mij één slapeloze nacht om al het materiaal te laten bezinken. Veel twijfels uiteraard en blijven focussen om van het eigen ongeloof geen gelovige te worden. Ineens klopte er niets meer van wat er in de kranten stond. De fase van 'is het waar?' was kort maar hevig. Veel heronderzoek en dat steeds weer opnieuw. Vooral het onderdeel waarbij de crash op het Pentagon systematisch met animaties en schema's werd behandeld kwam geloofwaardig over. Voldoende om serieus te gaan voor waarheidsvinding. Overige onderdelen gaven vooral aanzet tot twijfels over de gangbare lezingen, maar werden naar mijn idee pas echt substantieel na het kijken van de volgende baanbrekende documentaire 'A Call To Reopen the September 11 Investigation'.
Een woordvoerder van een maatschappelijke stroming die aanstuurt op nieuw onderzoek is uiteraard niet de aangewezen partij om in het onderzoek, waarvoor hij (of zij) aandacht vraagt, zelf een rol van betekenis te spelen. Hij zou dat niet moeten ambiëren, ook niet als deze rol hem door anderen wordt opgedrongen. 
in bij het militair-industrieel complex.