Het begrip 'complotdenken' loopt als een rode draad door de discussie over de toedracht van de aanslagen. De term wordt vooral door complotsceptici gretig toegepast, daarbij de complotdenker degraderend tot een ridicuul en niet te benijden fenomeen. 'Complotdenkers: hebben ze niets beters te doen dan dat negatieve, zweverige, nooit hard te maken gewroet naar de oorsprong van het gevoel bedonderd te zijn?' Je hoort het de sceptici bijna denken. Een weerzin zo sterk dat je ze nauwelijks kunt verwijten niet naar deze 'gelovigen' te willen luisteren.
Hopelijk zullen waarheidszoekers naar de gebeurtenissen op 11 september omgekeerd wel bereid zijn om hun critici goed te beluisteren, want ook al berust de meeste kritiek op een irrationele afweer, de boodschap spiegelt wel degelijk aanwijzingen over de manier waarop zij het werk behoren te doen. Werk dat uiteraard een taak van de journalistiek zou moeten te zijn.
De 911-waarheidsbeweging(verzamelterm voor alle individuen die menen de waarheid boven te tafel te moeten krijgen) zou er allereerst goed aan doen om zich juist niet met complottheorieën bezig te houden. Het achterhalen van de gebeurtenissen op 9/11 komt in eerste instantie neer op het opdiepen en weergeven van de feiten op 9/11 zelf. Met complotdenken heeft dat niets van doen. Dat wordt pas relevant zodra kennis over de werkelijke aard van de schade en directe afhandeling op 9/11 onderdeel wordt van een collectief bewustzijn. Zodra die situatie wordt bereikt zullen vragen over achtergronden simultaan onder brede lagen van de bevolking opsteken en zal geen journalist langer schromen om er werk van te maken.
Op grond van reeds aanwezig feitenmateriaal is het natuurlijk absurd dat de journalistiek pas serieus reageert als de noodzaak daartoe niet langer valt af te wenden, maar het zou weinig pragmatisch zijn om de huidige stemmingsjournalistiek, gericht tegen 911-sceptici, als omstandigheid te negeren alleen omdat die opstelling zo onwenselijk is.
De consequenties van vele goed te achterhalen feiten - en omissies in de officiële lezing - zijn zo enorm dat het tijd vraagt om de gevolgen ervan goed te kunnen overzien. Van een publiek verlangen om complotten aan te horen, laat staan te geloven, terwijl de situatie op 'plaatsen delict' niet eens goed in kaart is gebracht, staat gelijk aan het verkopen van een product zonder het nut daarvan duidelijk te maken. Dan niet klagen als men er niet aan wil.
Complotdenkers hebben er soms een handje van om de enorme impact van een gebeurtenis te gebruiken als platform voor eigen stokpaardjes. 9/11 bezit alle ingrediënten voor de ideale complottheorie. Natuurlijk komen daar mensen op af die er hun eigen wereldbeeld op projecteren. Maar wat doet dat af aan de mogelijke onjuistheid van een officiële theorie? Zij die op gezag alles aanvaarden wat de overheid vertelt zijn net zo gelovig als zij die op alternatief gezag een andere visie adopteren. Waar het op aankomt is dus feitenonderzoek en in welke mate men zijn visie kan onderbouwen.
ARCHITECTEN VAN DE NIEUWE TIJD
De gretigheid waarmee 9/11 soms wordt ingelijfd als het beginpunt van de grote chaos en een nieuw tijdperk, inclusief de vele occulte verwijzingen, bezorgt sceptici lachtstuipen en de nodige munitie. Niet dat sceptici daarmee hun gelijk kunnen claimen. Gebrek aan deskundigheid en scherpte bij het pareren van de harde feiten legt pijnlijk het failliet bloot van het journalistieke en politieke handwerk. Iets wat (generaliserend) ook opvalt in de kwaliteit van vele sceptische reacties op fora en dergelijke.
Het politieke en journalistieke establishment is slippendrager geworden van een grotendeels van bovenaf geleide informatiestroom. Een beperkt aantal grote nieuws-iconen bepaalt met hun machtige connecties de hoofdlijnen van het wereldnieuws. Wie niet meedoet heeft verminderde toegang. Van een oprecht en actief anticiperen op gebeurtenissen lijkt geen sprake meer. Dat verklaart mogelijk voor een groot deel het gebrek aan kritisch onderzoek van de gebeurtenissen op 9/11. Concurrentie om de beste scoop is verleden tijd nu veel voormalige concurrenten onder de paraplu van eenzelfde organisatie zijn gekomen. De focus van nieuwsmedia richt zich vooral op verwachtingspatronen van het grote publiek. Voor een publiek dat veel te verliezen heeft en weinig te winnen mag het nieuws niet te moeilijk zijn. Nieuws moet prettig prikkelen en mag geen abonnees kosten. De onverbiddelijke focus op 'het ding' is verleden tijd.
Waarheidsvinding op het scherp van de snede geeft risico's, is kennelijk te gevoelig voor teveel tenen. Doet deuren sluiten die voor de gemakzuchtige concurrentie (vaak in dienst van dezelfde organisatie) dan wel open blijven.
9/11vereist een aanpak zoals nieuwsverslaggeving ooit bedoeld was. Van 911-complotdenkers mag gevraagd worden om eventuele occulte fascinaties met betrekking tot 9/11 voorlopig in de kast houden, of strikt gescheiden te houden van de feiten op 11 september. Geloofwaardigheid wordt het gemakkelijkst bereikt met primair aan de gebeurtenissen gerelateerd feitenonderzoek.
Het valt om die reden bijzonder te hopen dat op komende 911-conferenties de Illuminati en andere aan wereldcomplotten gerelateerde onderwerpen geen décor zullen zijn van de tragische gebeurtenissen vijf jaar geleden! Waarheidsvinding is geen complotdenken en mag nooit een instrument zijn waarmee 9/11 gegijzeld en gepoliticeerd raakt. De feiten - en die zijn ruim voorradig - moeten eerst zo helder en waarheidsgetrouw mogelijk worden gepresenteerd aan het grote publiek.
Het begrip 'complotdenken' loopt als een rode draad door de discussie over de toedracht van de aanslagen. De term wordt vooral door complotsceptici gretig toegepast, daarbij de complotdenker degraderend tot een ridicuul en niet te benijden fenomeen. 
