9/11 en de gekoesterde mythe van 'Het Complotdenken'

Waarheid911 Special

Zoek op web Zoek op deze site

Meer over complotdenken op deze site:

Complottheorieën

Complotdenken of de feiten uitdiepen?

9/11 en de gekoesterde mythe van 'Het Complotdenken'

De kracht van het cliché mag - al even cliché - als meer dan bekend worden verondersteld. Misschien zelfs zo bekend dat men het antwoord op de vraag wat deze kracht inhoud niet eens paraat heeft. Vanzelfsprekendheid maakt immers stom en waar zeggingskracht al evident genoeg is, zijn gedachten overbodig. Complotdenken 'Complotdenken' is zo'n clichématig begrip waarbij de toehoorder zijn aandacht en scherpte direct laat varen. Terecht, want wie in beginsel zijn uitkomst bepaald heeft, in zoverre dat alleen de invulling nog moet worden aangepast, die voegt voor de luisteraar niets toe, maar vermoeit ieder gehoor. De Complotdenker is gedoemd te mislukken. Zijn uitkomsten staan immers bij voorbaat vast. De tragiek is echter dat het complotverslaafde brein hem veelal wordt toegeschreven omdat hij uit de toon valt. Waarmee het begrip, het 'Complotdenken', benauwder is dan de persoon die ermee wordt omhangen. Diens gedachten wijken juist af van wat gewoon, gebruikelijk of cliché is. Ironisch genoeg zijn daarom de beginselen van het complotdenken, namelijk de beperking, overtuigender aanwezig bij degene die de normafwijkende gedachte bij voorbaat afwijst, al dan niet met Het Complotdenken als excuus, dan bij degene die van reeds lang geëffende paden openlijk durft af te wijken. Beperking door het begrip gaat natuurlijk ook op voor de gelovige, de communist, de idealist of de kapitalist en zelfs voor de atheïst. Maar terwijl die laatste classificaties verkozen kunnen zijn door betrokkene zelf, is de tot complotdenker gedefinieerde persoon geheel overgeleverd aan hoe de-collectiviteit-hem-gedefineerd-heeft. En probeer in die beperkende oordeelsvorming maar eens iets zichtbaar		te maken. Niemand kijkt of luistert voor enig moment serieus. Bij de complotdenker wordt de beperking al direct opgelegd door hem een wijze van denken toe te dichten. Zijn aanloop tot het ontvouwen van... wat daar aan potentieel ook zou hebben ingezeten. Waarmee de kans om meer te zijn dan een hardloper, die nauwelijks los uit de startblokken al het nakijken heeft, in de kiem wordt gesmoord. Propaganda De mens toonde in alle tijden een sterke neiging tot het construeren van logische en voor het brein inzichtelijke wereldbeelden. In het verlengde van vele religies, doctrines, idealen en andere overtuigingspatronen, waarbij identificatie en contrôle belangrijker bleken dan de intrinsieke betekenis, vormt het clichébegrip wellicht de kleinste eenheid of begripsdrager waaraan men een collectieve beeldvorming kan ophangen. Waarmee tevens de bezwerende kracht van het woord is verklaard, bijvoorbeeld in propagandistische toepassingen. Noem iemand een complotdenker en de persoon is uitgeschakeld, monddood en passé. Dit los van de manier hoe diegene zich inhoudelijk heeft voorbereid en los van de vraag of die persoon werkelijk een complotdenker is. Complotdenken als clichébegrip is zo doordrenkt van een gedeeld (omringend) gedachtenpatroon dat het in staat is het kritisch vermogen probleemloos te passeren. Dit begrip, niet zelden doeltreffend ingezet om mensen het zwijgen op te leggen, treft direct een diepe overtuiging, zonder enige reflectie op te roepen of twijfel over de juistheid van het gebruik. Maar hoewel een ieder zich aan dit wonderlijke krachtenspel van betekenissen in meer of mindere mate vertilt, is het vooral het bewuste gebruik - zeg gerust misbruik - van de verbloemende kracht van het woordcliché, waarmee de kwaadwillende wonderen kan verrichten.	1

De kracht van het cliché mag - al even cliché - als meer dan bekend worden verondersteld. Misschien zelfs zo bekend dat men het antwoord op de vraag wat deze kracht inhoud niet eens paraat heeft. Vanzelfsprekendheid maakt immers stom en waar zeggingskracht al evident genoeg is, zijn gedachten overbodig.

Complotdenken

'Complotdenken' is zo'n clichématig begrip waarbij de toehoorder zijn aandacht en scherpte direct laat varen. Terecht, want wie in beginsel zijn uitkomst bepaald heeft, in zoverre dat alleen de invulling nog moet worden aangepast, die voegt voor de luisteraar niets toe, maar vermoeit ieder gehoor.

De Complotdenker is gedoemd te mislukken. Zijn uitkomsten staan immers bij voorbaat vast. De tragiek is echter dat het complotverslaafde brein hem veelal wordt toegeschreven omdat hij uit de toon valt. Waarmee het begrip, het 'Complotdenken', benauwder is dan de persoon die ermee wordt omhangen. Diens gedachten wijken juist af van wat gewoon, gebruikelijk of cliché is.
Ironisch genoeg zijn daarom de beginselen van het complotdenken, namelijk de beperking, overtuigender aanwezig bij degene die de normafwijkende gedachte bij voorbaat afwijst, al dan niet met Het Complotdenken als excuus, dan bij degene die van reeds lang geëffende paden openlijk durft af te wijken.
Beperking door het begrip gaat natuurlijk ook op voor de gelovige, de communist, de idealist of de kapitalist en zelfs voor de atheïst.
Maar terwijl die laatste classificaties verkozen kunnen zijn door betrokkene zelf, is de tot complotdenker gedefinieerde persoon geheel overgeleverd aan hoe de-collectiviteit-hem-gedefineerd-heeft. En probeer in die beperkende oordeelsvorming maar eens iets zichtbaar

9/11 Natuurlijk zou het schoolvoorbeeld van "De Complotdenker" als clichébegrip op deze plek niet af zijn zonder hierbij de aanslagen van 11 september 2001 te betrekken. Het is een fascinerende, ernstige en uiterst effectieve combinatie, want deze aanslagen overtroffen alles wat de moderne mens in het collectieve geheugen aan rampenscenario's tot dan toe had opgeslagen. Met andere woorden: de aanslagen zelf waren verre van cliché. Gebrek aan referentiepunten maakten dat het verstand verbijsterd werd en dat mensen koortsachtig zochten naar de beste verklaring van het moment. Want nogmaals, de mens zoekt orde en de geest rust niet eerder dan wanneer er structuur is gevonden of een basis in de vorm van ideeën en gedachten waaraan men zin of betekenis ontlenen kan. In die context - of liever in het gebrek aan context - schuilt in elk mens de neiging om het complot tot leven te roepen. Ofwel een visie te scheppen waarin men meent te kunnen begrijpen of bevatten, ook al blijkt deze visie aan snelle ontwikkeling onderhevig of achteraf zelfs onjuist. Al Qaeda en Taliban ontkenden stellig Een dag na de aanslagen van 11 september stond Sadam Hoessein op de hitlijst van het Amerikaanse ministerie van Defensie. Al Qaeda als directe dader gonsde ook direct door de ether, hoewel de massamoord in New York City en in Washington nog geen enkele vorm van deugdelijk bewijs had opgeleverd. Al Qaeda en woordvoerders van de Taliban ontkenden aanvankelijk resoluut elke verantwoordelijkheid. Het vervolg kennen we slechts van vage filmpjes. De lezer denkt nu vast dat ik begonnen ben hem of haar ervan te overtuigen dat Al Qaeda onschuldig is. Of dat ik als een Jehova Getuige eindelijk ben aangeland bij mijn eigen geloof en op dit moment mijn voet tussen de deur plaats (ook weer een cliché). Maar die lezer heeft het mis. Wat ik zeggen wil is dat de razendsnelle inprenting van de schuldigen van 9/11, door een gezaghebbende instantie als de Amerikaanse regering, het schoolvoorbeeld is van een complottheorie die ten onrechte, want onbewezen, als een werkelijkheid op het collectieve brein is losgelaten. De menselijke perceptie die in chaos snakte naar		ordening en rust, kreeg onmiddellijk wat het wilde. Feitelijk kreeg het een hypothese, maar het werd gebracht als een waarheid. Een geforceerde waarheid waarvan de tot standkoming zich ontrok aan alle protocollen die door wetsgeleerden en wetsdienaren gedurende eeuwen werd ontwikkeld. De waarheid van 11 september lag al op straat voordat het onderzoek goed en wel gestart was. En wat voor een onderzoek... Waarheidsvinding kwam uiterst moeizaam van de grond en is door het Witte Huis krachtig en succesvol tegengewerkt. De 911Onderzoekscommissie was een witwas, menen velen. In december 2007 kwam daar nog bij dat opnames van getuigenverklaringen van de twee belangrijkste Al Qaeda gevangenen, in 2005 door de CIA blijken te zijn vernietigd. En weg is het weinige aan controleerbaar bewijs. Herhaalde oneliners De waarheid van 9/11 is zo krachtig als een vanzelfsprekendheid met herhaalde one-liners op het publiek losgelaten, dat velen - onbewust van het feit dat het onderzoek naar de massamoord geen bevredigende antwoorden opleverde - die waarheid bleven voeren zonder daarover bij zichzelf twijfels toe te staan. Uit wetenschappelijk onderzoek is vaak gebleken dat mensen eerder geneigd zijn om autoriteiten te geloven dan niet officiële instanties of personen. Omdat de officiële theorie over 9/11 onvoldoende is bewezen en omdat vermeende schuldigen nog steeds niet zijn gepakt (Osama is nog voortvluchtig en wordt officieel niet eens voor de aanslagen gezocht) was het slechts een kwestie van tijd voordat de kritiek goed zou losbarsten. En de kritiek brak los. Zware gefundeerde kritiek door deskundigen uit vele disciplines en rangen, kroop wars van enige vorm van conformistisch of politiek correct denken naar de oppervlakte, dwars tegen de stroom in. En wat gebeurde er toen? Degenen die het officiële complot van 9/11 zelf lanceerden en velen die dat kritiekloos aanvaardden, beschuldigden vervolgens de critici van complotdenken! Volgens Benazir Bhutto in interview David Frost op 2/11/07, zou Osama bin Laden zijn vermoord	2

9/11

Natuurlijk zou het schoolvoorbeeld van "De Complotdenker" als clichébegrip op deze plek niet af zijn zonder hierbij de aanslagen van 11 september 2001 te betrekken. Het is een fascinerende, ernstige en uiterst effectieve combinatie, want deze aanslagen overtroffen alles wat de moderne mens in het collectieve geheugen aan rampenscenario's tot dan toe had opgeslagen.

Met andere woorden: de aanslagen zelf waren verre van cliché. Gebrek aan referentiepunten maakten dat het verstand verbijsterd werd en dat mensen koortsachtig zochten naar de beste verklaring van het moment. Want nogmaals, de mens zoekt orde en de geest rust niet eerder dan wanneer er structuur is gevonden of een basis in de vorm van ideeën en gedachten waaraan men zin of betekenis ontlenen kan.
In die context - of liever in het gebrek aan context - schuilt in elk mens de neiging om het complot tot leven te roepen. Ofwel een visie te scheppen waarin men meent te kunnen begrijpen of bevatten, ook al blijkt deze visie aan snelle ontwikkeling onderhevig of achteraf zelfs onjuist.

Al Qaeda en Taliban ontkenden stellig

Een dag na de aanslagen van 11 september stond Sadam Hoessein op de hitlijst van het Amerikaanse ministerie van Defensie. Al Qaeda als directe dader gonsde ook direct door de ether, hoewel de massamoord in New York City en in Washington nog geen enkele vorm van deugdelijk bewijs had opgeleverd. Al Qaeda en woordvoerders van de Taliban ontkenden aanvankelijk resoluut elke verantwoordelijkheid. Het vervolg kennen we slechts van vage filmpjes.

De lezer denkt nu vast dat ik begonnen ben hem of haar ervan te overtuigen dat Al Qaeda onschuldig is. Of dat ik als een Jehova Getuige eindelijk ben aangeland bij mijn eigen geloof en op dit moment mijn voet tussen de deur plaats (ook weer een cliché). Maar die lezer heeft het mis.
Wat ik zeggen wil is dat de razendsnelle inprenting van de schuldigen van 9/11, door een gezaghebbende instantie als de Amerikaanse regering, het schoolvoorbeeld is van een complottheorie die ten onrechte, want onbewezen, als een werkelijkheid op het collectieve brein is losgelaten.
De menselijke perceptie die in chaos snakte naar

Natuurlijk ontken ik niet dat ook onder de vele critici van de officiële 9/11 theorie, er een aantal complotdenkers rondloopt. Althans, mensen bij wie het complotdenken met recht typerend mag worden genoemd. Dit zijn niet altijd de meest geruislozen, want zij brengen een boodschap die in eigen optiek wellicht wereldreddend is. Een boodschap die kost wat 't kost moet worden verteld, maar die vreemd genoeg toch vooral aan elkaar, de reeds overtuigden, is gericht. Het is deze betrekkelijk kleine groep die door tegenstanders dankbaar wordt aangehaald om daarmee alle critici te vereenzelvigen. Zoals gezegd zijn mensen geneigd hun ideeën en gedachten te vormen binnen zekere vertrekpunten die al bij voorbaat vast liggen. En is het de mate van vooringenomenheid die bepaalt in hoeverre personen iets nieuws in overweging kunnen nemen. Bij critici van het officiële verhaal over 9/11 is een mate van rigiditeit heus niet afwezig. Maar zeker ook niet bij voorvechters van de officiële complottheorie van 9/11. Waarbij opgemerkt dat alle wetten van propaganda door die laatsten tot het uiterste zijn opgerekt en benut. Verstrengeling regeringsofficials en nieuwsmedia Door in te spelen op emoties, moraal, schuldgevoel en vaderlandsliefde, heeft een denkmaffia van terreurdeskundigen elke poging tot kritisch denken weten te herkaderen tot een vijandige daad. Niet alleen als een teken van anti-Amerikanisme, maar ook als het bewijs van een morbide geloof in het kwade. Wie zich in de Amerikaanse pers kritisch uitliet over 9/11 werd gedrenkt in pek en veren. In het gunstigste geval was hij een complotdenker. Fox-News van Australiër Rupert Murdoch heeft ontelbare columns en shows gewijd aan het bestrijden van kritische geluiden. Critici worden er bij het minste betiteld als gevaarlijk en anti-Amerikaans. Met publiciteitsoffensieven New York Times, April 2003: "Two News Corp holdings in particular have provided neoconservatives an influential platform: Fox News and the Weekly Standard. Murdoch's personal involvement has helped to ensure that almost all of his news organizations "have hewn very closely to Mr. Murdoch's own stridently hawkish political views, making his voice among the loudest in the Anglophone world in the international debate over the American-led war with Iraq." RightWeb.com		waarin niet velddeskundigen maar regeringsofficials domineerden, werd het tolerantieniveau van het grote publiek op een minimum gehouden. Wie te kritisch was kon zijn biezen pakken, was staatsvijand nummer één. Wie niet voor was, was tegen! Terug bij de Complotdenker Maken tot complotdenker gedefinieerde critici zich werkelijk schuldig aan complotdenken? Kortom: staat het oproepen van vragen of het niet accepteren van antwoorden gelijk aan complotdenken? Wat wil het geval? Terwijl critici van de officiële complottheorie over 9/11 lukraak gaten kunnen schieten in de belabberde onderbouwing, schreeuwen verdedigers van het officiële verhaal om het hardst dat critici zelf ook met een complot moeten komen. Volgens hen moeten de zogenaamde 'truthers' met een coherente tegenverklaring, inclusief bewijslast, hun kritieken hard maken. Een bizarre eis. Van de criticus wordt een complotversie geëist die de regering van de Verenigde Staten schuldig verklaart, inclusief bewijsvoering. Alsof dat de plicht is van de criticus. Het is de officiële lezing waarbij het steeds aan onafhankelijkheid en betrouwbare bewijsvoering ontbroken heeft. Dat is precies de reden waarom critici een onafhankelijk onderzoek tot de doelstelling en focus van hun activiteiten hebben gemaakt. De officiële waarheid staat intussen zonder deugdelijk bewijs in het collectieve bewustzijn gegrift. De bestaande (officiële) bewijsvoering zou in elk valide strafproces geen schijn van kans maken. Maar terwijl de kritiek als een natuurverschijnsel opborrelde en inmiddels door velen wordt gedragen, blijven sommigen niet zonder fanatisme de oude propaganda verdedigen en wordt kritiek weggezet als complotdenken! Is de criticus verplicht om zijn kritiek te onderbouwen door een tegenhypothese te leveren? Is het niet voldoende als men degene die waarheid claimt confronteert met de inconsistenties van zijn eigen theorie? Moet de wetenschapper die de werkhypothese van een collega onderuit haalt, bijvoorbeeld de claim om AIDS te kunnen genezen, vervolgens zelf met een remedie komen? Natuurlijk niet! Het is al voldoende om gaten te schieten in de stellingen die men naar voren brengt. Degene die waarheid claimt moet zelf zijn bewijs kunnen verdedigen. En anders zal zijn waarheid sneuvelen.	3

Natuurlijk ontken ik niet dat ook onder de vele critici van de officiële 9/11 theorie, er een aantal complotdenkers rondloopt. Althans, mensen bij wie het complotdenken met recht typerend mag worden genoemd. Dit zijn niet altijd de meest geruislozen, want zij brengen een boodschap die in eigen optiek wellicht wereldreddend is. Een boodschap die kost wat 't kost moet worden verteld, maar die vreemd genoeg toch vooral aan elkaar, de reeds overtuigden, is gericht.
Het is deze betrekkelijk kleine groep die door tegenstanders dankbaar wordt aangehaald om daarmee alle critici te vereenzelvigen.

Zoals gezegd zijn mensen geneigd hun ideeën en gedachten te vormen binnen zekere vertrekpunten die al bij voorbaat vast liggen. En is het de mate van vooringenomenheid die bepaalt in hoeverre personen iets nieuws in overweging kunnen nemen.
Bij critici van het officiële verhaal over 9/11 is een mate van rigiditeit heus niet afwezig. Maar zeker ook niet bij voorvechters van de officiële complottheorie van 9/11. Waarbij opgemerkt dat alle wetten van propaganda door die laatsten tot het uiterste zijn opgerekt en benut.
Verstrengeling regeringsofficials en nieuwsmedia

Door in te spelen op emoties, moraal, schuldgevoel en vaderlandsliefde, heeft een denkmaffia van terreurdeskundigen elke poging tot kritisch denken weten te herkaderen tot een vijandige daad. Niet alleen als een teken van anti-Amerikanisme, maar ook als het bewijs van een morbide geloof in het kwade. Wie zich in de Amerikaanse pers kritisch uitliet over 9/11 werd gedrenkt in pek en veren. In het gunstigste geval was hij een complotdenker. Fox-News van Australiër Rupert Murdoch heeft ontelbare columns en shows gewijd aan het bestrijden van kritische geluiden. Critici worden er bij het minste betiteld als gevaarlijk en anti-Amerikaans. Met publiciteitsoffensieven

New York Times, April 2003:
"Two News Corp holdings in particular have provided neoconservatives an influential platform: Fox News and the Weekly Standard. Murdoch's personal involvement has helped to ensure that almost all of his news organizations "have hewn very closely to Mr. Murdoch's own stridently hawkish political views, making his voice among the loudest in the Anglophone world in the international debate over the American-led war with Iraq." RightWeb.com

Terugkijkend op de ontwikkelingen rond de waarheidsvinding van 9/11, kan slechts worden geconstateerd dat de groep verdedigers van het officiële 911-verhaal, zichzelf voor een belangrijk deel heeft verloren in alle stereotypen van het complotdenken. Met alle macht wordt een (letterlijk) officiële complottheorie verdedigd, terwijl critici van deze geïndoctrineerde 'werkelijkheid' worden bestreden met het argument dat juist zij de complotdenkers zijn. Fantasten die niet in staat worden geacht om hun gedachten tot een logisch en coherent verhaal te smeden. Een gotspe. Je moet er maar opkomen en je dan nog niet realiseren dat juist de hang naar coherentie in een onvoldoende onderzochte werkelijkheid, de moeder is van alle complottheorieën. De Criticus De criticus daarentegen is stoïcijns gebleven. Weigerde om zich over te geven aan de afgeronde en logisch consistente totaalhypothesen waartoe hij werd verleid, ondanks de schokkende journalistiek van de ontkenning, waarin hij werd gemarginaliseerd en belachelijk gemaakt . Niet dat De Criticus meer weet dan anderen, maar hij is tenminste bereid toe te geven wat hij niet weet. Bereid om te twijfelen aan welke waarheid dan ook en daarom steeds in staat om met nieuwe informatie zijn beeldvorming bij te stellen. Zijn visie is pas coherent als valide bewijsvorming alle gaten heeft gedicht. Dat de Twin Towers zouden zijn opgeblazen met explosieven is niet de waarheid van de Criticus tegen die van het officiële verhaal. Het opblazen van de Twin Towers is slechts een hypothese die door vele critici is verkozen boven de onbewezen stellingen van een Amerikaanse overheid, die zich al vele malen onbetrouwbaar toonde. Controlled demolition als werkhypothese is veel waarschijnlijker dan het verklaringsmodel van volledige instortingen door schade en brand. Gebeurtenissen die zich zonder enig precedent op 11 september voor de eerste maal en gelijk in drievoud hebben voorgedaan (WTC1,WTC2 en WTC7). Doctrine of bewijs? Conclusies over de gebeurtenissen zijn eenzijdig en te snel door politici wereldkundig gemaakt. Deskundigen uit het veld werden stelselmatig gemeden. VN-waarnemers waren taboe. Nieuwsmedia gaven zich massaal over aan de onderbuikgevoelens van hun lezers en schonken hun podia aan elke regeringsofficial die om wraak riep. Ook vanouds progressieve kranten als New York Times en Washington Post sloten zich daarbij kritiekloos aan. Een vermaarde columnist als William Safire (NYT), waarvan de Volkskrant al jarenlang vertaalde stukken plaatst, sprak zich onomwonden uit vóór een		oorlog tegen Irak, inclusief alle eenzijdige argumenten die de regering Bush in niet aflatende herhalingen aan de man bracht. Safire ontving van Bush in 2006 de hoogste presidentiële onderscheiding voor burgers, de Presidential Medal of Freedom. Michael Gerson , speechschrijver van president Bush in aanloop naar de oorlog in Irak, bedacht in 2002 de gevleugelde oneliner "The first sign of a smoking gun might be a mushroom cloud" (commondreams.org). Zowel Colin Powell, Condoleeza Rice als George Bush wisten vooral met die regel de angst te verbreiden waarmee hun zo gewenste oorlog tegen Irak dichterbij kwam. Nog in september 2002 kon Gerson terecht als columnist in dienst van de progressieve Washington Post. De krant die maar liefst 26 opiniërende stukken bracht waarin een komende oorlog tegen Irak werd gerechtvaardigd. Van hypothese naar waarheid Betere hypothesen dan het officiële verhaal, waarover ook onze eigen regering geen twijfel toestaat, zijn eveneens te bedenken vanwege vele indirecte gebeurtenissen, zoals een extreem nalatige luchtdefensie en tal van andere veelbesproken factoren. Hierbij dient te worden onderstreept dat elke kritische hypothese die tegen de bestaande doctrine ingaat, uiteraard theoretisch blijft zolang geen grondig onafhankelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Maar geldt dat dan ook niet voor de officiële lezing die ook een hypothese is? Hierbij is het onderzochte materiaal nauwelijks getoetst met gebruikmaking van noodzakelijke volmachten of bevoegdheden. Potentiële bewijslast is door een leger van advocaten zo ontoegankelijk mogelijk gehouden. De echte onderzoeker duidt slechts en beïnvloedt de waarheid niet. Het afstevenen op enig doel uit opportunistische motieven of onder politieke druk, mag nooit worden gelinkt aan wetenschap of in verband gebracht met waarheidsvinding. De ware onderzoeker moet in deze periode van opzichtige overheidspropaganda helaas ook criticus zijn. Iemand die gelijkmoedig blijft ingaan tegen de stroom. Iemand die elke aanleg voor complotdenken of het kritiekloos accepteren van moreel geladen uitkomsten verloren heeft. Iemand voor wie de werkelijkheid niet geconstrueerd is, maar volledig open en dus zonder kop of staart.	4

Terugkijkend op de ontwikkelingen rond de waarheidsvinding van 9/11, kan slechts worden geconstateerd dat de groep verdedigers van het officiële 911-verhaal, zichzelf voor een belangrijk deel heeft verloren in alle stereotypen van het complotdenken.
Met alle macht wordt een (letterlijk) officiële complottheorie verdedigd, terwijl critici van deze geïndoctrineerde 'werkelijkheid' worden bestreden met het argument dat juist zij de complotdenkers zijn. Fantasten die niet in staat worden geacht om hun gedachten tot een logisch en coherent verhaal te smeden.
Een gotspe. Je moet er maar opkomen en je dan nog niet realiseren dat juist de hang naar coherentie in een onvoldoende onderzochte werkelijkheid, de moeder is van alle complottheorieën.

De Criticus

De criticus daarentegen is stoïcijns gebleven. Weigerde om zich over te geven aan de afgeronde en logisch consistente totaalhypothesen waartoe hij werd verleid, ondanks de schokkende journalistiek van de ontkenning, waarin hij werd gemarginaliseerd en belachelijk gemaakt .
Niet dat De Criticus meer weet dan anderen, maar hij is tenminste bereid toe te geven wat hij niet weet. Bereid om te twijfelen aan welke waarheid dan ook en daarom steeds in staat om met nieuwe informatie zijn beeldvorming bij te stellen. Zijn visie is pas coherent als valide bewijsvorming alle gaten heeft gedicht.

Dat de Twin Towers zouden zijn opgeblazen met explosieven is niet de waarheid van de Criticus tegen die van het officiële verhaal. Het opblazen van de Twin Towers is slechts een hypothese die door vele critici is verkozen boven de onbewezen stellingen van een Amerikaanse overheid, die zich al vele malen onbetrouwbaar toonde.
Controlled demolition als werkhypothese is veel waarschijnlijker dan het verklaringsmodel van volledige instortingen door schade en brand. Gebeurtenissen die zich zonder enig precedent op 11 september voor de eerste maal en gelijk in drievoud hebben voorgedaan (WTC1,WTC2 en WTC7).

Doctrine of bewijs?

Conclusies over de gebeurtenissen zijn eenzijdig en te snel door politici wereldkundig gemaakt. Deskundigen uit het veld werden stelselmatig gemeden. VN-waarnemers waren taboe. Nieuwsmedia gaven zich massaal over aan de onderbuikgevoelens van hun lezers en schonken hun podia aan elke regeringsofficial die om wraak riep. Ook vanouds progressieve kranten als New York Times en Washington Post sloten zich daarbij kritiekloos aan.
Een vermaarde columnist als William Safire (NYT), waarvan de Volkskrant al jarenlang vertaalde stukken plaatst, sprak zich onomwonden uit vóór een